Als het thema van deze bijlage – digital lifestyle – op iemand van toepassing is, dan wel op Joy Anna Thielemans. Sociale-mediafenomeen met 131.000 volgers op Instagram en dan zwijgen we nog van Facebook, Twitter en Pinterest. Tijd voor een interview.

Vijf jaar vaste waarde in een soap die dagelijks 1 miljoen mensen aan de buis kluistert (en waar ze binnenkort uit verdwijnt). Auteur van een boek dat de top van de verkoopslijsten haalde. Ontelbare volgers op de sociale media en nog altijd maar 24 jaar. Maar, zo benadrukt ze, afhankelijk is ze niet, want ze kan evengoed weken zonder. Getuige de digitale detox die ze nu al een paar keer deed.

Kun je zeggen dat sociale media toch onlosmakelijk deel uitmaken van je leven en levensstijl?
“Jazeker, omdat ik er drie vierde van mijn carrière aan te danken heb én omdat ik er heel veel nieuwe vrienden en vriendengroepen door heb leren kennen. Britt Valkenborghs (voormalig presentatrice JIM, red.) bijvoorbeeld. Zij is nu één van mijn beste vriendinnen en dat is begonnen toen we online dezelfde dingen begonnen liken. Sociale media inspireren mij ook – zonder internet zouden mijn interieur en kleerkast er bijvoorbeeld helemaal anders hebben uitgezien. Ik krijg er ook een ruimere blik door, omdat ik veel oppik uit online interviews en inspirerende quotes.”

Kun je inschatten hoeveel tijd je dagelijks aan sociale media besteedt?
“Dat varieert: soms superveel, soms – zoals vandaag – helemaal niet. Ik ben namelijk een dagje gaan uitwaaien aan zee en dan heb ik mijn smartphone écht niet nodig. Even ‘out of office’ instellen en verdwijnen – zalig. Maar digitaal is nu eenmaal mijn job én ik ben veel op de baan, dus ik heb mijn telefoon hoe dan ook vaak nodig. Voor mails, sociale media, GPS, enzovoort.”

 

Online commentaar doet 1.000 keer minder pijn dan kritiek van je beste vrienden

 

Geen angst voor de lege batterij dan?
“Absoluut niet, maar dat was tot enkele jaren geleden wel anders. Ik maakte me toen weliswaar wijs dat ik zonder smartphone en zo kon, maar als ik zag dat mijn batterij bijna leeg was, sloeg de vrees ongenadig toe om toch maar één sms te missen of iemand niet meteen te kunnen antwoorden. Dan zat ik in de wagen te denken ‘Oh nee, nu moeten die mensen nog een uur wachten op een reply’ (lacht). Nu ben ik daar veel meer relaxed in. Mensen moeten dat ook niet gewoon worden, om meteen antwoord te krijgen.”

Het is wel de norm vandaag: wrevel wanneer een bericht niet binnen de vijf minuten beantwoord wordt.
“Daar gaan we toch écht iets moeten op vinden. Zo had ik onlangs eens afgesproken met een vriendin, maar ik had me los overslapen. Toen die een bericht stuurde om te vragen waar ik bleef en ik niet meteen reageerde – ik sliep nog steeds – stond ze opeens voor mijn deur, doodongerust omdat ze dacht dat mij iets was overkomen. Kijk, vroeger, als je niet thuis was en iemand belde met de vaste telefoon, dan was je niet bereikbaar en maakte niemand zich echt zorgen. Punt. Nu, ik zeg dat nu wel, maar ik heb het eigenlijk nooit meegemaakt: ik heb al sinds mijn tiende een gsm.”

Dat is vroeg.
“Ik ben nu eenmaal een grote fan en liefhebber van goede communicatie. Social accounts helpen daar alleen maar bij, dus ik spring ook meteen op alle nieuwe kanalen. Er zijn zoveel mogelijkheden om je verhaal online te doen en te vertellen wie je echt bent.”

 

Niet kunnen schrijven is niet erg, niet kunnen communiceren daarentegen…

 

Kun je dat even toelichten?
“Wel, je weet dat ik in Thuis speel. En je weet ook dat veel mensen moeilijk het onderscheid kunnen maken tussen de actrice en de rol. Dat is bij mij zelden of nooit gebeurd, omdat ik mijn social media van in het begin heb ingezet om te tonen wie Joy is, en dat die dus niét samenvalt met mijn rol. Op de Thuisdag sprak bijna niemand mij aan met Jana, op hier en daar een bomma’ke na (lacht). Ik heb dankzij sociale media dat onderscheid heel goed kunnen bewaren. Bovendien zijn ze ook de perfecte tool om te counteren wat in de boekskes verschijnt. Mensen moeten maar even naar mijn account gaan wanneer ze iets over mij gelezen hebben en daar zullen ze altijd het juiste beeld van mij te zien krijgen.”

 

JOY2export

 

Akkoord, maar op sociale media tonen mensen alleen maar wat ze willen dat anderen zien. Dat is toch nooit het volledige plaatje?
“Ik verwoord het altijd zo: als mijn leven een dorp is, dan zijn sociale media de bakker, waar je dagdagelijkse weetjes tegen de mensen vertelt die naast je staan. Ga je daar je hartsgeheimen delen? Nee, dat doe je alleen met je beste vrienden of ouders. Anders gezegd: ik kies zelf met wat ik naar buiten kom, wat ik in ‘de bakkerij’ vertel. Het is wel belangrijk dat, als je iets online gooit, dat het over jou gaat. Je moet jezelf blijven. Ik ga mezelf bijvoorbeeld niet als bikinibabe presenteren, want dat ben ik niet. Hetzelfde geldt voor merken: als die met mij in zee willen, dan moet er al een serieuze match zijn. Wat heeft het anders voor zin? Dat is niet oprecht. Champagne- en wijnproducenten moeten bijvoorbeeld bij mij niet afkomen, aangezien ik niet drink. Where’s the story in that?”

Anderzijds kies je niet zelf wat voor bagger je online over je heen krijgt. Hoe ga je daar mee om?
“Dat is iets heel geks: op mijn persoonlijke social media-accounts kreeg ik alleen maar positieve reacties toen ik had besloten Thuis te verlaten. Tot ik opeens een mail kreeg van mijn dokter: “Trek je niets aan van al die negatieve commentaren”. Ik viel uit de lucht natuurlijk, tot ik eens ging kijken op het forum van hln.be of de Facebook-pagina van Thuis – bingo (lacht). Maar ik vind dat niet erg, omdat voor mijn gevoel de positieve commentaren altijd sterker doorwegen. Ze mogen trouwens lelijke dingen zeggen hoor, maar dat ze mij dan persoonlijk aan spreken. Maar geloof me, dat gebeurt bijna nooit: ze vernoemen mij op Twitter, maar niemand heeft het lef om er @joythielemans voor te zetten. Weet je, als mijn moeder zou zeggen dat ze ontgoocheld is in mij, dan zou mijn wereld instorten. Maar 300 onbekenden die mij online aanvallen? I don’t care. Online commentaar van onbekenden doet 1.000 keer minder pijn dan kritiek van je beste vrienden. Zeker als dat commentaar ook nog eens vol taalfouten staat.”

 

Als mijn leven een dorp is, dan zijn sociale media de bakker, waar je dagdagelijkse weetjes tegen de mensen vertelt die naast je staan

 

Over taalfouten gesproken: heb je geen tips voor mijn vader, die consequent weigert spaties te gebruiken na een komma of punt, hoe vaak ik hem dat ook al heb op gewezen?
“Ah, laat hem doen, dat is hoe hij zich uitdrukt. Zeg maar dat ik heb gezegd dat het oké is. Niet kunnen schrijven is niet erg, niet kunnen communiceren daarentegen… Voila, daar heb je meteen een titel voor het interview (lacht).”

Her en der word je de ‘queen van sociale media’ genoemd. Wat vind je daarvan?
“Ik vind dat een mega rotte titel. Ten eerste omdat Beyonce de enige echte queen is (lacht), en ten tweede omdat ik ook gewoon maar iets doe en soms ook de mist inga. Maar ik ben bovenal eerlijk en ik gok dat veel mensen dat appreciëren. (Denkt na) Weet je wat het volgens mij is? Het feit dat we vandaag rechtstreeks in contact kunnen komen met onze idolen. Als ik destijds had kunnen chatten met Belle Perez, dat zou gewoon awesome zijn geweest. Dus ja, misschien is het omdat ik zo aanwezig en bereikbaar ben dat ze mij zo noemen – ik probeer iedereen die mij aanspreekt persoonlijk te antwoorden. Maar queen? Pfff. Wie is daar destijds eigenlijk mee begonnen? Ik moet daar eens een hartig woordje mee gaan praten (lacht).”

Je vormt ook het perfecte antwoord op mensen die kritiek hebben op sociale media als zijnde tijdverlies: iemand heeft je zelfs eens geholpen toen je een platte band had …
“Jaaaaa, hoe vet was dat? Ik stond langs de kant met pech en had op Snapchat voor de lol gevraagd of niemand mij gezelschap wilde komen brengen. Komt daar opeens een jongen af met lollies, speciaal voor mij. Zo lief, dat kun je je toch niet voorstellen? Gek dat je de vraag stelt trouwens, want onlangs heb ik die jongen nog eens gehoord. Hij vroeg me op Snapchat: ‘Zeg, wanneer ga je nog eens stilvallen?’ ‘Hopelijk niet meteen’, heb ik geantwoord, ‘ik heb net een nieuwe auto’ (lacht).”

Als Joy Anna Thielemans geen actrice was geworden, dan…“Heel grappig, als kind antwoordde ik steevast ‘beroemd’. Handtekeningen zetten en zo, ik droomde daar van. Maar het is wel nooit een bewust plan geweest: voor hetzelfde geld lag ik de goot na te denken over mijn mislukte leven (lacht). Nu, als ik zie hoe ik bezig ben met productie en communicatie, dan denk ik dat het eerder iets in die richting zou zijn.”